Jan van Diepen, 11 maart 2008
Verenigde Staten , New York

Domincaanse Republiek - New York

Reis Dominicaanse Republiek en USA
Op zondag 2 maart vertrek ik op een acceptabele tijd, ik hoef pas om 08.00 uur thuis de deur dicht te trekken. Het wordt een lange reis, vanaf Amsterdam vliegen naar Miami en dan door naar Santo Domingo in de DR.
De reis naar Miami verloopt prima en we zijn redelijk op tijd. De douane formaliteiten gaan vlot deze keer en ik ben op tijd voor het vliegtuig, het vliegtuig echter niet. We hebben snel al een uur vertraging en ik ben moe, gewoon erg moe. Als ik rond 20.00 uur Miami tijd, onze tijd 03.00 uur opgestegen ben, val ik als een blok in slaap, een super power nap. Ik schrik wakker als het vliegtuig de grond raakt en het blijkt dat ik tijdens mijn slaap wat immigratie formulieren heb ontvangen die ik nog moet invullen. We zijn al snel 1 ½ uur te laat aangekomen en ook de douane hier is wat slow. Daarna wachten op de koffers die niet komen…..
Nadat de band stopt ga ik naar American Airlines en die zeggen dat de koffers waarschijnlijk niet meegekomen zijn, dat had ik zelf ook al bedacht.
De meneer belooft er alles aan te doen en de koffers zullen naar het hotel gebracht worden. Dan naar de uitgang waar een chauffeur al die tijd op mij heeft staan wachten. Naar het hotel is het ook nog bijna 2 uur rijden en ik ben nu toch wel erg moe. Als ik in het hotel aankom, sta ik normaal op, het is 07.00 uur Nederlandse tijd.
Na een goede nacht slaap, maar gaan regelen of de koffers komen. Ook de afspraak verzetten en hopen dat het later op de dag kan. Ik kan niet veel dan genieten van het mooie weer, de mooie accommodatie en wat lap toppen maar niet te veel want natuurlijk zit de reserve accu en lader in de koffer. Ook maar begonnen in het boek “ de vliegeraar” van Khaled Hosseini. Een aanrader voor wie dit nog niet gelezen heeft. Een zin blijft meteen al hangen uit het boek: Het is beter gekwetst te worden door de waarheid dan getroost te worden door de leugen”. Erg mooi en erg waar.
De koffers komen om 21.30 uur en gelukkig kan ik de volgende dag mijn afspraak hebben. Een prima bezoek en goede toekomst perspectieven. Ik mag mee lunchen met de klant en we lunchen op een schitterende vakantiebestemming in La Romana. Ook een aanrader voor iedereen die geld heeft. S’ middags gaat het bezoek nog verder en rond 17.00 uur vertrek ik samen met een uitgever van een sigaren encyclopedie met de chauffeur van de klant naar Santiago, een rit van 3 ½ uur.
Rond 21.00 uur komen we in het hotel in Santiago aan. Daar ontmoet ik direct Hr. Vrijdag, Loes en Maria, een dame uit Nicaragua. Ik stal de koffers snel in de kamer en we gaan daarna met z’n allen dineren in een leuk Dominicaans restaurant.
De volgende 3 dagen zijn gevuld met bezoeken aan tabaksplantages, fabrieken waar handgemaakte sigaren gemaakt worden, lunchen en dineren en natuurlijk sigaren roken. Dit alles vanwege het eerste sigaren festival in de Dominicaanse Republiek. Prima georganiseerd en perfect verlopen. Vanwege de talrijke journalisten, fotograven en TV ploegen zal er zeker veel aandacht komen. Dit mag ook wel want de DR is de grootste leverancier van handgemaakte sigaren aan de USA. Door velen worden de DR sigaren als beter beschouwd dan de Cubaanse sigaren. Het sigaren proces is bijna volledig handmatig. Vanaf het planten van het zaadje tot het verpakken van de sigaren. Gemiddeld gaat het proces door zo’n 50 of meer verschillende handen voordat de sigaar klaar is. Het is volgens kenners niet mogelijk het proces te automatiseren. Voor de DR is het inkomsten bron numero uno.
De laatste avond is er tijdens het diner een inzameling voor een opvangtehuis van ouderen van dagen die in de DR niemand meer hebben. Er worden speciale sigarenkisten, humidors etc. per opbod verkocht. Er wordt in totaal 50.000 USD opgehaald. Erg speciaal was een aanbod van 2 sigaar “ master blenders” die 200 sigaren aanboden, die de koper zelf mag samenstellen en mag komen produceren in de DR. Dit project ging weg voor 5.100 USD, mooi bedrag voor 200 sigaren, die straks allemaal in lucht opgaan.

Na een korte nacht vertrek ik om 09.00 uur naar Santo Domingo, want ik heb
s’ middags een vlucht met Delta Airlines naar NY. Ik ben heel mooi op tijd en kan nog wat laptoppen voor het vliegtuig op tijd vertrekt. Men waarschuwt al dat de vlucht wat bumpy kan zijn, er zijn wat storingen en men heeft niets te veel verteld. De vlucht is erg onrustig en ook mogen we nog zo’n 45 minuten rond blijven cirkelen want het is nogal druk met inkomende vliegtuigen op JFK. Wij mogen uiteindelijk toch ook, de landing is moeilijk maar we staan op de grond. De mensen zijn wat ongeduldig, willen eruit, maar we mogen nog een tiental minuten wachten en vervolgens moeten we ook nog “ binnengetrokken worden door een kar, wat ook weer vertraagd. Ik zit vooraan dus ben redelijk snel eruit.
JFK is een oud vliegveld en de gangen zijn laag, niet zo breed, maar wel lang. Als we een lange gang inlopen zie ik ze al staan, passagiers die in de file stil staan. We sluiten aan en al snel staan er een paar honderd man. We mogen niet door van de ene security man, aan de andere kant staat ook nog een groep mensen en die mogen eerst, van een eerder vliegtuig. Dan mogen wij ook, maar niet allemaal. Ik sta nu vrij vooraan, en we staan er al een 30 tal minuten. De security man moet elke keer naar een telefoon die een eindje in de gang hangt, dan moet hij een pad vrijmaken en dat wordt steeds moeilijker. Hij krijgt opdracht van beneden en mag niemand doorlaten, alleen het vliegtuig personeel.
Na een paar keer zich weer door de menigte gewurmd te hebben, gaat hij voor de wachtenden staan en mogen alleen de mensen met een US paspoort door ( eigen volk eerst, wie was dat ook al weer?). Het wordt met de minuut benauwder en een mevrouw krijgt een aanval en geeft over. Die mag dan wel naar beneden. Na weer een telefoontje, blijft onze security man bij de telefoon staan, hij kan er niet meer door want de menigte wordt erg onrustig, we staan al ruim een uur stil in de file. “ I have my orders” horen we hem achter ons roepen. Ik kan niet meer in de gang achter ons kijken, maar het aantal wachtende is zeker opgelopen. Dan, plotseling vindt iemand het genoeg en loopt naar de roltrap die naar beneden gaat, waar naartoe kunnen we niet zien. Als een schaap….ja hoor er lopen er meer aan naar beneden. Normaal ben ik niet van het volgen van de kudde, maar dit keer wel. Niet omkijken, maar doorlopen. De roltrap af en daar, oh nee, een gigantische ruimte met aan de linkerkant rijen dik en heel veel lang en erg veel wachtende … niet USA mensen, ik twijfel. De security is ook in paniek, ze moesten toch boven blijven?? Ze weten een ogenblik niet wat ze moeten doen, de security man wijst me naar de eindeloze rij wachtenden aan de linkerkant terwijl aan de USA kant bijna niemand staat. Dan, uit het niets, zegt de security man, dat ik naar de USA kant mag, een paar meer mensen mogen volgen, ik ben zo’n beetje de eerste die aan mag sluiten achter de Amerikanen. Dan weer paniek bij de security aan de Amerikaanse kant: hoe komen jullie hier, jullie moesten boven wachten, wat een puinhoop. Heel onschuldig zeg ik dat ik deze kant uit moest van haar collega. Zij zegt dat het belachelijk is, aan de linkerkant staan mensen al 3 uur in de rij. Door het slechte weer en de harde wind zijn er veel vertragingen en daarom is het nu zo’n puinhoop. De dame weet echt niet meer wat ze moet doen, want de douaniers aan de USA kant zitten nu te wachten tot er weer iemand komt. Dan, ten einde raad zegt ze dat we er maar naar toe moeten gaan, en ben ik heel snel bij een vriendelijke man, die me later toefluistert dat vluchten via Delta op JFK altijd problemen veroorzaken?? Als ik klaar ben, kijk ik nog even om en zie ik het eerste schaap in de erg lange rij van buitenlanders staan. Vette pech, denk ik.
Voor een vlucht van 3 uur en 19 minuten ( dat zou de normale tijd zijn geweest) ben ik uiteindelijk 12 uur onderweg geweest.

In een zeer matig hotel op 7th Avenue zit ik s’avonds om 21.00 uur te koekeloeren. Het is winderig en koud. De airconditioning maakt te veel lawaai, dus die zet ik niet aan, het is een beetje koud, net te doen. Geen draadloos signaal, dus geen internet. Na een goede nacht heb ik de zondag voor mezelf. Ik wandel wat in de buurt, loop wat in de winkels rond en kan toch wat werken aan mijn rapport en kan het verzenden via het UMTS systeem. S’ middags vraag ik aan de receptionist naar een adres. Hij zegt me dat dat niet te lopen is en adviseert de metro. Als blijkt dat het dicht bij Central Park is, weet ik dat het goed te doen is om dat te lopen. Na ongeveer 45 minuten ben ik er, en het is een prima wandeling. Met uitzondering dat de wind wat onstuimig is en de temperatuur rond het vriespunt ligt, is het allemaal goed te doen.
Ik trakteer me s’avonds op een echte Amerikaanse vette hap bij de Mac Donalds

De terugreis is helemaal geweldig. Ik kom om 18.10 uur aan op JFK en er blijkt nog een KLM vlucht te gaan om 19.00 uur. Ik vraag of daar niet naar om te boeken is, nee dus. Maar een andere dame hoort dit en vraagt of Amsterdam mijn eindbestemming is, ja dus. En dan mag ik in een keer mee, alles gaat zo snel. Binnen een half uur zit ik in het vliegtuig op een prima plaats. Het vliegtuig vertrekt binnen 10 minuten en we hebben letterlijk en figuurlijk de wind mee. We mogen meteen opstijgen, we hebben een straffe staartwind en op Schiphol landen we bijna bij de gate. Volgens de gezagvoerder hebben we uitzonderlijke omstandigheden gehad waardoor we maar liefst 1 ½ uur eerder zijn dan gepland.
Dan zit ook alles mee, de paspoort controle is doorlopen, mijn koffer is als laatste geladen, dus ja hoor, ik loop zo door om hem op te halen, en de douane laat me zonder blikken door. Het is 06.30 uur, ik sta buiten in de regen, 4 ½ uur vroeger – nou ja, meer dag over.
Zoals dat meisje van de bank zei: Zoo kan het oook! Ik ben zeker niet chauvinistisch maar de KLM en onze controle zijn zeker beter geregeld dan in de USA.

Jan in Verenigde Staten bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl